در بسیاری از فرایندهای انتخاب، حضور افراد شناخته‌شده، متخصص و دارای سابقه، نشانه‌ای از جدیت و اعتبار فرایند تلقی می‌شود.
ممکن است فردی با هدف رقابت و انتخاب‌شدن وارد یک فرایند شود؛ اما حضور او، بدون آنکه قصد چنین نقشی را داشته باشد، به معتبرتر دیده‌شدن همان فرایند کمک کند. در مرحله بعد، اعتبار ایجادشده برای فرایند می‌تواند به نتیجه آن نیز سرایت کند.
اینجا «اعتبار» دیگر فقط یک ویژگی فردی نیست؛ ممکن است به منبعی سازمانی و قابل انتقال تبدیل شود.
بنابراین مسئله فقط این نیست که چه کسی انتخاب شد؛ بلکه باید پرسید:
و پرسشی عمیق‌تر:
این پرسش، ما را یک گام به هسته پنهان مسئله نزدیک‌تر می‌کند:
این گزاره در این مرحله یک فرضیه پژوهشی است، نه نتیجه اثبات‌شده. در مراحل بعد باید بررسی شود انتقال اعتبار در چه شرایطی رخ می‌دهد، چه عواملی آن را تقویت یا متوقف می‌کنند و چه نسبتی با ادبیات مشروعیت سازمانی، مدیریت برداشت، علامت‌دهی، تأیید و تصمیم‌گیری دارد.